A FERVURA DO AIRE

Adentreime entre os piños

e sentín lenta a luz

no corpo, xa baleiro

da teima que porfía.

Ergueito, nu, cos brazos

oferentes, as febras

do sol nos lises tenros,

cantei vellas gabanzas

á humidade das fontes,

ó arrecendo da terra,

ó rulo dos paxaros

no segredo da fraga.

Vivín, lonxano, o arrolo

do mar nas ponlas luídas

e fun herba silvestre

ou mastro na marea

sobranceira das árbores.

***

Este balbor que sobe

dende o fondo da ría

ata o cumio do monte

non é escuma nin mera

do océano nas rochas,

nin os eixos dos carros

que voltan con queixumes

e laios ós cubertos.

Tampouco a serpe cega

do tempo entre eucaliptos.

A rolda da autoestrada

na estrema do remol

enche de néboa os anos

como un bosque de teas

de araña nos oídos.

Larvas ocas o conco

Abrollado do día.

***

Voa, paxaro, ó fondo

pecho do ceo, voa.

A miña inquedanza abre

de anseios a gaiola.

Voa, corazón, voa

ó máis lonxe da vida,

que non me cabes dentro,

e douna por perdida.

***

Ó respirar resoa

a brisa nos pulmóns

como gorxa das augas

correntes no follame

desleirado dos vieiros.

O aire rolda no aire

coas azas das palabras.

O alento esvae sempre

un paxaro de lume

invisíbel e acende

a fervura bendada

da arxila no poema.

***

Hora na que a palabra,

sen ser, lucente abrolla

a vertixe do instante.

Inquedanza da sombra,

premura devanceira

que rexorde o tecido

do ceo con agoiros

e xemidos de cobre.

***

Morreron as palabras,

as frases, a sintaxe

do mundo. O que non morre

é a fervura do aire,

as raíces dos talos

que ruben polas gorxas

agoirando palabras.