T RUMP US A

Desvío crucial fuera, es- trechísimo: a diferencia de antipoesía, des- trucción crítica ad ab- surdum a ratos, a ratos mimético-forestal par- odia de poema poeta (sin borradura pura del doble filoso borde de Parra mismo el 73), la antipoecia alias anti- PoeCIA no sólo sin más oclusiva fuera (trascen- dental, negativa) sino abiertamente platónica, […]

Sibila, lugares contemporâneos da poesia: Alberte Momán

ALBERTE MOMÁN NOVAL nasceu em Ferrol, Galícia, Espanha, em 1976. É engenheiro técnico agrícola e um dos importantes poetas galegos da atualidade, mantendo poeticamente viva uma língua que, através da variação dialetal do galego-português, confunde-se com as origens da própria língua portuguesa – o que fica surpreendentemente claro na entrevista abaixo e em seus poemas. Publicou, entre outros, O lobo da xente (Edicións Positivas, 2003), O alento da musa (Difusora de Letras Artes e Ideas, 2007), Ferrol e o que queda por chover (Lulu.com, 2008).

“A xustiza pola man” de Rosalía de Castro

La cuestión de la justicia, entendida como desafío al mismo tiempo ético y político, traspasa problemáticamente muchas de las obras de Rosalía de Castro, escritora que a la que la historiografía literaria gallega ha deparado unánimemente la consideración de “poeta fundacional”. Pero tal vez el texto que permite ilustrar mejor su posición ante el derecho sea el titulado “A xustiza pola man” (“La justicia por la mano”1). Entre los numerosos aspectos que han merecido comentario en este poema2, el enigma que lo vertebra adquiere un peso muy relevante.

Novos autores: Diana Varela Puñal

sae cando se ven as cifras
do paro, e as colas de cáritas,
onde os banqueiros non xantan
nin buscan traballo, a ruina
a onde a insaciable avaricia
dos corruptos, farsantes,
azuis de sangue, negociantes,
preguiceiros todos nos levaron.
Que devolvan os cartos,
que sexan eles os que paguen!
Un poema, pedides, e só carraxe

Cinco poemas em galego

Atopei outro lugar onde eu podería vestirme en vermello.
Só homónimos foron permitidos na sala, me pediron para saír.
Razóns de seguridade foron citados.
Atopei outro lugar onde eu podería vestirme en vermello.

A morte foi normal e foi o medio de administración da vida.
As persoas que quedaron miraban os cultivos lavados polo mar.
As persoas que estaban certas puxeran tinta na páxina.
Os anfibios escorregaron.

Cultura á baixa

O Goberno de David Cameron, a través do denominado Consello das Artes, acordou reducir un 30% o investimento en materia cultural por un espazo de catro anos e o Ministerio de Cultura italiano xa leva recortados nos últimos tres anos perto de 500 millóns de euros dos fondos para a cultura. Ao fío disto Umberto Eco non dubida en afirmar que existe, máis alá da crise económica obxectiva, un “rexurdimento do odio cara aos intelectuais e a cultura” que funde as súas raíces no século XIX.

Poemas sibilinos

O ORÁCULO DOS ÓNFALOS Seredes ovellas negras sorbendo nubes prendidas entre os montes ata volverse brancas. Seredes vento batendo na rocha ata abrila en fontes provocando a cascada. Seredes a pitonisa da serpe, a sibila da caverna, o oráculo das augas no fondo das covas. Seredes ruínas perdidas baixo a chuvia e a néboa ata […]

SALVOS SON OS TRAEDORES

Cancioneiros medievais galego-portugueses, de Gladis Massini-Cagliari, é livro meritório por duas razões básicas. A primeira, por resgatar tema sempre esquecido pelos poetas, prosadores, críticos e operadores do idioma em geral: a origem da própria língua. Tema relegado aos “especialistas”, quando, na verdade, está – por mais oculto que pareça – presente na vida diária. A […]

Três poemas

I na rúa de xeonllos rabuño coas mans o asfalto até o sangue e embaixo non non hai terra.     II Tocar un fento facelo como un acto de liberdade derradeira cara ás imposicións do alcatrán e a súa descomposición de liñas grises.   Perspectivas del túnel Like a bird in a wire […]